مادرانه های سوره حمد
مادرانههای سوره حمد
معصومه جمشیدی
اللهاکبر میگویم.
دستهایم پایین میآید. دنیا هنوز توی سرم شلوغ است؛ ایستادهام، اما دلم هنوز جایی میان همان شلوغیهاست.
بعد میگویم:
«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ»
و ناگهان چیزی در من آرام میشود.
هنوز چیزی نخواستهام. هنوز حتی نتوانستهام حواسم را جمع کنم؛ اما رحمت، پیش از من رسیده است.
مادر را که دیده باشی، این «پیش از» را میفهمی. بچه هنوز صدایش درنیامده، مادر بیدار شده. هنوز نگفته «میترسم»، دستی روی سرش نشسته.
«الرحمن، الرحیم.»
هر بار که میخوانم، دلم کمی نرمتر میشود.
«الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ.»
آهستهتر میخوانم.چشمم میرود سمت چیزهایی که دارم؛ خانه، آدمهایی که دوستشان دارم، بعد بیاختیار یاد چیزهایی میافتم که ندارم. درهایی که باز نشدند. خواستههایی که نشدند، به آنها نرسیدم و عجیب اینکه حالا، میان «الحمدلله»، برای بعضی از همان نرسیدنها هم دلم میخواهد شکر کنم.
تو «رب» منی؛ فقط نمیدهی، بزرگم میکنی.
گاهی با یک «بله»، گاهی با یک «نه».
شاید بعضی گریههای آن روزهای من، برای همان «نه»هایی بود که امروز معنایشان را میفهمم.
«مَالِکِ یَوْمِ الدِّینِ.»
صدای خودم را میشنوم و یادم میآید روزی هست که باید پاسخ بدهم .رحمت و حساب، همینجا کنار هماند.
و من آرام میگویم: خدایا، شکرت برای این حساب.
«إِیَّاکَ نَعْبُدُ وَإِیَّاکَ نَسْتَعِینُ.»
فقط تو را میپرستم و فقط از تو کمک میخواهم.
اینجا دیگر نمیتوانم خودم را گول بزنم.
تمام روز به آدمها تکیه کردهام، به حسابوکتابها، به برنامهها، به چیزهایی که خیال میکنم اگر باشند، همهچیز درست میشود.
اما حالا روبهروی تو ایستادهام.
«إِیَّاکَ...»فقط تو.و بعد:
«اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِیمَ.»
خدایا، مرا به راه راست ببر.
میترسم گم شوم چون گم شدن همیشه با یک اتفاق بزرگ شروع نمیشود. گاهی با یک قدم کوچک است. بعد یک قدم دیگر. بعد یک توجیه. تا یک روز برمیگردی و میبینی مدتهاست از راه دور شدهای.
میگویم: راه را نشانم بده و دستم را رها نکن.
مرا در راه کسانی قرار بده که نعمت شناخت تو را چشیدهاند؛ و نگذار آنقدر آرام دور شوم که خودم هم نفهمم.
حمد که تمام میشود، آرام میگیرم.
آرامشی از آن جنس که هیچ جای دنیا پیدایش نمیکنم.
حالا میفهمم چرا هر روز، در پنج نماز واجب، ده بار به همین هفت آیه برمیگردم. و در نمازهای مستحبی هم باز حمد، پیش از هر سوره دیگری، جای خودش را دارد.
خدا میخواهد هر بار که از دنیا فاصله میگیرم و روبهرویش میایستم، دوباره همین حرفها را به یادم بیاورد؛
رحمتت را، تربیتت را، حسابت را، تنها تکیهگاهم را، و راهی را که نباید گم کنم.
سوره همان هفت آیه است؛ اما من هر بار آدم دیگریام.
گاهی خستهام، گاهی دلشکسته، گاهی گمشده و حمد، هر بار مرا پیدا میکند.
مادری از جنس کلمات؛ که هر بار گم میشوم، دستم را میگیرد و به راه برگشت میبرد.
معصومه جمشیدی
ی نوشت : منتشر شده در هفته نامه زن روز
نظرات (0)
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باش!