زیبایی واقعی
این خطها ارزان بدست نیامده.
تازگیها با کینتسوگی آشنا شدهام؛ هنر ژاپنی ترمیم سفال شکسته با طلا. در این هنر، ترک را پنهان نمیکنند؛ جای شکستگی را با طلا برجسته میکنند تا بخشی از هویت ظرف شود.
از آن روز، هر بار روبهروی آینه میایستم، صورتم را جور دیگری میبینم. پیشانیام دیگر صافِ سالهای جوانی نیست و گوشه چشمهایم نشانی از خندهها و شببیداریها دارد. زمانی شاید میخواستم این نشانهها نباشند؛ حالا از خودم میپرسم: چرا باید چیزی را که با این همه سال به دست آوردهام، عیب بدانم؟
روزهایی بوده که نگرانی در دلم میدویده و من باید آرام میماندم. برای همسر و فرزندم لبخند زدم، وقتی خودم از درون میلرزیدم. خانه باید امن میماند، حتی وقتی دل من آرام نبود.
ردهای روی شکمم مرا به روزهای بارداری میبرند؛ به زمانی که کودکی را با تمام وجود حمل کردم. این نشانهها چیزی نیستند که بخواهم از آنها پنهان شوم.
به دستهایم که نگاه میکنم، لطافت گذشته را ندارند؛ اما خاطرهٔ کارهایشان را دارند. سالها غذا پختهاند و خانه را گرم نگه داشتهاند، دستی را نوازش کردهاند، با نخ و سوزن چیزی ساختهاند و قلم گرفتهاند تا بنویسند.
این بدن، دفتر زندگی من است؛ نه ویترینی برای نمایش جوانی ابدی.
دنیای امروز اما مدام به زنان میگوید جوانتر دیده شوید؛ چروکها را بردارید، پوست را بکشید، نشانههای سن را محو کنید. من با آراستگی مخالف نیستم. هر زنی حق دارد دربارهٔ بدن خودش تصمیم بگیرد. اما کاش هیچکس به ما یاد ندهد که پیرشدن، شکست خوردن است.
جوانی زیباست؛ اما تنها شکل زیبایی نیست.
من دیگر نمیخواهم با چهرهٔ بیستسالگیام رقابت کنم. آن دختر جوان پرشور را دوست دارم، اما زنی را که امروز در آینه میبینم، بیشتر میشناسم؛ زنی که مادر شده، همسر بوده، ساخته، نوشته، خسته شده و دوباره ادامه داده است.
کاش پیش از آنکه برای پاککردن نشانهای از چهرهمان تصمیم بگیریم، لحظهای از خودمان بپرسیم: این نشانه از کجا آمده است؟
شاید پاسخ، ما را با آینه آشتی دهد.
این خطها، ارزان به دست نیامدهاند؛ بهایشان سالها زندگی بوده است.
معصومه جمشیدی
نظرات (0)
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باش!